O miodzie

Miód jest naturalną słodką substancją wytwarzaną przez pszczoły z nektaru kwiatów lub wydzielin żywych części roślin, a także wydzielin owadów odżywiających się sokami roślin, które pszczoły zbierają, przenoszą i łączą ze specyficznymi substancjami własnymi, zawartymi w tzw. ślinie- następnie składają i pozostawiają do odparowania i dojrzewania w komórkach plastrów, wybudowanych przez siebie z wosku pszczelego.
MiódMiód, jako tzw. przesycony roztwór cukrów może mieć konsystencję gęstego płynu lub występować w postaci stałej (w wyniku stałej krystalizacji), zaś barwę - od jasnożółtej do brunatno brązowej lub prawe czarnej. Krystalizacja jest prawidłowym procesem zachodzącym w naturalnych miodach. Należy zwracać uwagę na właściwe przechowywanie miodu, w suchym ciemnym miejscu, najlepiej w temperaturze 0ºC- 10ºC. Okres przechowywania miodu może być długi, najlepiej jednak spożyć go przed upływem roku. Ważna jest także czystość naczyń do przechowywania miodu i rodzaj materiału, z którego są zrobione. Miód jest bardzo higroskopijny i łatwo chłonie obce zapachy. Dlatego powinien być przechowywany w szczelnie zamkniętych naczyniach, najlepiej szklanych lub kamionkowych.

Podstawą do wszechstronnego wykorzystania miodu w żywieniu człowieka jest jego zróżnicowany skład chemiczny. Nie bez znaczenia są występujące w nim składniki energetyczne i regulujące, które z powodzeniem można wykorzystać do życia i rozwoju zarówno młodego, jak i dorosłego organizmu człowieka.

W miodzie znajdziemy:

  • Cukry proste i złożone: glukoza, fruktoza, maltoza, melecytoza, sacharoza i inne.
  • Kwasy organiczne: jabłkowy, cytrynowy, glukonowy, winowy, mlekowy, bursztynowy, borowy i inne.
  • Aminokwasy: alanina, leucyna, glutamina, arginina, metionina, asparagina, cystyna i inne.
  • Witaminy: A, B1, B2, B6, C, kwas foliowy, PP.
  • Enzymy: inwertaza, amylaza, katalaza, fosfataza, oksydaza glukozowa
  • Substancje białkowe, jak bakteriostatyczna i bakteriobójcza inhibina.
  • Biopierwiastki: potas, fosfor, magnez, wapń, sód, żelazo, miedź, krzem.

Miód należy do pokarmów łatwo przyswajalnych przez organizm ludzki, ze względu na wysoką zawartość cukrów prostych oraz innych substancji wykazujących właściwości stymulujące, a nawet lecznicze. Jest cennym produktem odżywczym, zwłaszcza dla ludzi wyczerpanych pracą fizyczną lub umysłową. Pomaga w leczeniu chorób serca, wątroby, wrzodów żołądka i dwunastnicy; jest pomocny przy przeziębieniach.

Działanie odżywcze i profilaktyczne miodu w żywieniu człowieka

Miód należy do pokarmów łatwo przyswajalnych przez organizm ludzki, ze względu na wysoką zawartość cukrów prostych oraz innych substancji wykazujących właściwości stymulujące, a nawet lecznicze. Jest cennym produktem odżywczym, zwłaszcza dla ludzi wyczerpanych pracą fizyczną lub umysłową. Pomaga w leczeniu chorób serca, wątroby, wrzodów żołądka i dwunastnicy; jest pomocny przy przeziębieniach. Jako środek bogaty w składniki energetyczne i regulujące jest z powodzeniem stosowany w żywieniu osób uprawiających sporty wyczynowe, młodzieży szkolnej, studentów, rekonwalescentów, ludzi starszych. Miód najszybciej ze wszystkich produktów naturalnych uzupełnia niedobory energetyczne organizmu. Dzięki temu prawie natychmiast usuwa stan obniżonej zdolności do pracy ( z powodu spadku glukozy we krwi) i utrzymuje odpowiedni poziom energii przez wiele godzin. Miód jako środek spożywczy i dietetyczny wymaga racjonalnego dawkowania. Dzienna dawka miodu dla małych dzieci to 15 g - 2 łyżeczki, u osoby dorosłej może wynosić ok. 60 g, co odpowiada 3 łyżkom stołowym, przyjmowanym w ciągu dnia. W celu zapewnienia lepszego wchłaniania należy rozpuścić miód w szklane ciepłej przegotowanej wody, herbaty lub mleka i pić trzy razy dziennie na godzinę przed jedzeniem lub po jedzeniu. Bardzo korzystne jest przetrzymywanie miodu przez dłuższy czas w ustach. W ten sposób składniki czynne miodu wchłaniane są z jamy ustnej bezpośrednio do krwi.